|
Vriendin (maart 2009)
‘40 pillen per dag. Zo lang mogelijk leven.’
Jan Magazine (januari 2009)
‘Als ik naar
mezelf kijk, zie ik
een jonge vrouw
aan wie je in
principe niks ziet.
Gaat zij dood?
denk ik dan’
Santé (december 2008)
Bij de boekentips van 2008: Ademloos
Boekenmuurkrant (december 2008)
GPD-bladen, o.a. Noord Hollands Dagblad, Haarlems Dagblad, Leidsch Dagblad (18 oktober 2008)
Santé (17 oktober 2008)
Kim in Het inzicht van...: “Liefde brengt troost en blijdschap”, pagina 10/11.
Spits (7 oktober 2008)
Interview met Kim in Spits!
Algemeen Dagblad (bijlage Diagnose, 4 oktober 2008)
Een uitgebreid interview met Kim Moelands.
Kim Moelands (33) verloor in 2005 alles waar ze voor leefde: haar grote liefde Ron. Veel tijd om te rouwen is er niet. Kim heeft dezelfde dodelijke taaislijmziekte en haar situatie wankelt. ‘Ademloos’ is het treffende relaas over haar strijd, de lijdensweg van Ron en hoe ze weer gelukkig is. [...]
Libelle (nummer 41, 3 oktober 2008)
Interview met Kim in de Libelle.
Kro Magazine (3 oktober 2008)
Rubriek: Baasjes. Kim Moelands: “Balou en ik zijn soulmates”
LINDA. (nummer 50, oktober 2008)
Ademloos. Ik bied je een kijkje aan in mijn leven, schrijft de jonge Kim in het voorwoord van haar eerste boek. Zij lijdt aan taaislijmziekte cystic fibrosis, net als de vier jaar oudere Ron die ze op een jongerenweekend voor patiënten leert kennen. In Ademloos beschrijft ze heel intens en persoonlijk hoe ze haar geliefde verliest aan de ziekte. Meer nog dan een boek over de dood, is dit een boek vol liefde en hoop.
 LINDA. (nummer 32, april 2007)
Kim Moelands (31)
heeft taaislijmziekte.
Sinds de dood van
haar vriend, die dezelfde
ziekte had, gaat het
bergafwaarts met haar
gezondheid: “Ik weiger
een slachtoffer te zijn.”
“Twee keer per dag zit ik drie kwartier aan een apparaat met medicijnen.
Ik slik veertig pillen en spuit mezelf in met insuline. Ik ben altijd moe, maar van
eeuwig in bed liggen word je niet beter. Daarom sleep ik mezelf iedere morgen
onder de douche. Boodschappen doen lukt niet. Boodschappen uitpakken evenmin.
Dat doen mijn ouders eens in de week. Ik zou er alles voor over hebben om
onafhankelijk te zijn, maar moet de hulp van andere mensen accepteren...”
|
