‘Want ik ga voor het leven, met de handrem eraf
En moet ik rusten in mijn graf, met een hand op mijn hart
Dan rust ik nog met de handrem eraf
Met de handrem eraf, met de handrem eraf, met de handrem eraf’
Van Dik Hout – Met de handrem eraf
Met de handrem eraf
Hoe gaat het met je? Een vraag die mij meer dan regelmatig wordt gesteld. ‘Ik ben heel gelukkig’ is steevast mijn oprechte antwoord. Het is de waarheid en bovendien klinkt het veel leuker dan ‘niet zo goed.’ En ‘niet zo goed’ is ook maar relatief. Alles went, dus ook de zuurstofslang die sinds een maand of twee continu in mijn neus zit. ‘Gezellig samen aan het lijntje baasje’, kwispelt Balou me vrolijk toe. Mijn lijn is tien meter lang, die van haar acht. ‘ Verschil moet er wezen, Lou’ corrigeer ik haar als ze verlangend en een beetje jaloers naar mijn maatje meer kijkt. Nederig buigt ze het hoofd. ‘Maar ik win het op kilometers’ kan ze niet nalaten me in te wrijven. Heeft ze een punt. Haar actieradius ligt een stuk hoger dan die van mij op het moment. En zo zijn Balou en ik druk met baas boven baas spelen. De ene keer win ik, de andere keer trekt zij weer aan het langste eind.
‘Help je me alle ballen hoog te houden, Loutje?’ vraag ik haar wel eens als ik het incidenteel even niet zie zitten. ‘Baas, heb je na al die jaren nog steeds niet door dat ik niet van ballen houd?’ Ze laat me niet stikken, maar stimuleert me juist om de moed erin te houden. Ze weet dat als ik me steeds meer uit handen laat nemen er geen weg meer terug is. ‘Je hebt gelijk Lou’ zucht ik dan. ‘Dat met die ballen daar leen ik me niet voor, maar jou vang ik als je valt’ voegt ze er zachtjes aan toe terwijl ze me een kusje geeft. Haar zoentjes zonder dat er een koekje tegenover staat zijn sporadisch, maar ze deelt ze uit als ze voelt dat ik ze echt nodig heb.
Balou is altijd oprecht in haar communicatie. Ze weet dat ik geen ander mens ben geworden, nu mijn lijf steeds verder aftakelt. Dat ik af en toe keuzes maak die niet goed zijn voor mijn lijf omdat ze me zoveel positiviteit en plezier opleveren dat ik de rest op de koop toe neem. Wie wil er niet staan te swingen bij Tina Turner, Pink of U2? Ze snapt dat ik mijn aandacht moet en wil verdelen onder iedereen die me lief is en dat ik daardoor continu op mijn tenen loop, ook als ik niet rondstrompel op mijn nieuwe schoenen met idioot hoge hakken. Want hoe kan ik ooit toegelaten worden tot writers on heels als ik niet overeind blijf? Ze heeft er begrip voor dat ik vind dat ik iedereen te kort doe omdat mijn energie zo beperkt is, maar staat niet toe dat ik er te lang over pieker. ‘Echte vrienden snappen dat baas’ is haar wijze antwoord. ‘Vul dingen niet voor ze in, maar laat ze van je houden zoals ze dat altijd gedaan hebben. Kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit.’ ‘Hoe kom je toch zo wijs Loutje’ vraag ik haar dan. ‘Ach, het Bosnische straatleven heeft mij gepokt en gemazeld’ zucht ze dan theatraal. En zo weet ze me weer een koekje af te troggelen.
‘En nu verder met schrijven!’ spoort ze me knipogend aan. ‘Vergeet je hakken niet aan te trekken’ mompelt ze nog voordat ze zich opkrult voor een middagslaapje. Ik gehoorzaam, neem mezelf op de hak en stroop mijn mouwen op. Mijn nieuwe boek, een psychologische thriller, schreeuwt om afronding. Ik verdwijn in de fictieve wereld van mijn hoofdpersonen. In die wereld kan ik alles doen wat ik wil. Rennen en vliegen zonder moe te worden. Dansen, springen, me in onmogelijke bochten wringen. In die wereld bestaan geen beperkingen, haal ik zuurstof gewoon uit de lucht en niet uit een slang. Schrijven is geen vlucht, maar een adempauze waar ik me helemaal in kan verliezen. Het tovert een lach op mijn gezicht die ook standhoudt in de alledaagse realiteit. Mijn leven is het nog steeds meer dan waard om geleefd te worden. Elke dag geef ik alles, en maar zelden leidt het tot niets. Zolang mijn motor draait, rij ik met de handrem eraf, ook al heb ik de afgelopen maanden meer dan een versnellinkje moeten terugschakelen.
Door Kim Moelands, 11 augustus 2009
Eerder verschenen:
|
