Schollenflop
Een spandoek met Schollenpop wappert woest heen en weer. Ik kijk naar het lege podium voor me. Ik weet dat het leeg zal blijven. De plassen water zijn niet weg te dweilen, de peperdure apparatuur wordt vliegensvlug afgedekt om waterschade te voorkomen. De overkapping van het podium waait bijna het publiek in. Schollenpop dreigt Schollenflop te worden. Van Dik Hout gaat niet optreden. Ik ga vandaag mijn lijflied Geen Stap Terug niet horen. Maar toch is daar die lach die zich ergens vanuit mijn buik naar boven dringt. Toch voel ik me gelukkig. Niet zachtjes, maar keihard tikt de regen op mijn regenjas. De wind speelt met mijn haar. Nat zand kriebelt tussen mijn blote tenen. Ik sta tegen een dranghek en laat me vol overgave plagen door de elementen. Ik leef! De wind waait voor mij, de hemel stort zich bovenop me. Jihaa! Ik kijk opzij. Mijn concertmaatjes, Sander en Marianne, lijken iets meer moeite te hebben om de teleurstelling te verwerken. Ze wilden me zo graag een te gekke avond bezorgen met mijn favoriete band. Ik kijk ze stralend aan. ‘Ik heb het geweldig lieve vriendjes’ brul ik tegen de wind in. Ik weet niet of ze me verstaan, maar ik hoop dat mijn ogen genoeg zeggen.
| |
Ik leef! De wind waait voor mij, de hemel stort zich bovenop me. Jihaa! |
Als ik iets heb geleerd in het leven dan is het wel dat niks zeker is. Het lot laat zich niet regisseren. Daarom heb ik geen verwachtingen. Laat ik me verrassen door elke nieuwe dag en koester ik elke prachtige seconde omdat het er één is van mijn leven dat te kort zal zijn. En daarom moet elke seconde het waard zijn om te leven. Dat is iets wat ik wél zelf in de hand heb. Ik kan zelf beslissen hoe ik naar mijn leven en de gebeurtenissen daarin kijk. Twee jaar geleden heb ik een positieve bril opgezet en die nooit meer afgedaan. Door die bril keek ik toen ik de dagen aftelde voor ‘the big event’. Mijn cd-speler draaide overuren. Ik danste door de woonkamer en ik zong. Keihard en vol overgave. Van de voorpret werd ik al zo gelukkig dat de afgelasting van het concert niet meer zoveel uitmaakt. Die voorpret heb ik namelijk in the pocket en pakt niemand me meer af.
‘Zullen we gaan?’ zegt Sander in mijn oor? Hij ziet eruit als een verzopen kat in zijn natte shirt. Ineens merk ik dat ik het koud begin te krijgen. Mijn broek plakt koud en vochtig rond mijn benen. ‘Is goed.’ Ik volg hem en zijn vriendin over het gladde looppad dat op het strand is aangelegd. Ik glijd uit. Sander vangt me op en voorkomt dat ik val. In mijn hoofd zingt Martin Buitenhuis het refrein van Trapeze-act:
‘Als je mij vangt
Dan vang ik jou
De honderdste seconde
Dat je jezelf uit handen geeft
Is de flits in je bestaan
Waarin een leven wordt geleefd.’
En in die honderdste seconde flitst door mijn hoofd dat het slechte weer wel een concert door mijn neus heeft geboord, maar iets veel mooiers heeft opgeleverd. Een symbolisch vriendschapsmoment uit duizenden. Zoals altijd stond Sander klaar om me op te vangen. Om me te beschermen tegen pijn zoveel hij kan. En dat is waar het om draait in het leven. Mijn liefde voor hem, de diepe vriendschap die ik voor hem voel, maakt me warm van binnen. En dat is weer zo’n levensverrassing die je in een klap terugbrengt naar de essentie. Die je weer even doet beseffen waar het allemaal om draait. Liefde in welke vorm dan ook maakt het leven het leven waard. Het biedt troost, hoop en zoveel blijdschap. Het heeft me uit het diepste dal omhooggetrokken na de dood van mijn lieve Ron. En daarom doe ik geen stap terug, tot mijn laatste adem, mijn laatste zucht. Pas als ik te ziek ben om alle lieve mensen om me heen te omhelzen, trap ik het kaartenhuis uiteen. Geen prachtige honderdste seconde eerder.
Door Kim Moelands, 3 augustus 2008
Eerder verschenen:
|
