Pimp my profile
Het begon op 8 oktober 2007. Ik typte een letter op een lege, witte pagina. Die letter werd een woord en een jaar later is er een boek. Ademloos gaat over de dood van mijn man Ron en mijn leven daarna. Hij stierf aan de ziekte waar ik zelf ook aan zal overlijden. De reacties zijn overweldigend. Ze laten me huilen van ontroering, bezorgen me chronisch kippenvel en houden me op de been. De bel gaat, ik heb een fotoshoot voor de bladen en ook al gloeien mijn wangen van de koorts, ik vind het retespannend. Binnen no time staat mijn huis vol met zooi. Het meest onder de indruk ben ik van de make-upkoffer van de visagist. Hij heeft meer poeders en glosjes nodig dan ik pillen. Ik ben al mijn hele leven vreselijk druk met het chemisch versterken van mijn inwendige mens, dus voor gepruts aan de buitenkant neem ik de tijd niet. Zelfs nog nooit een schoonheidsspecialist bezocht. Aarzelend neem ik plaats op de speciale kruk. Mijn zus fotografeert het schouwspel met een big smile rond haar mond. Gezellig kletsend en om me heen drentelend begint de visagist met het pimpen van mijn profile. Hij temt mijn al te woeste wenkbrauwen, poedert, smeert en kwast en neemt mijn haar in de tang. Ik laat het me schaapachtig welgevallen. Als ik het resultaat in de spiegel bekijk, ontdek ik en passant een nieuwe fitnessmethode. Je wenkbrauwen optrekken terwijl er een liter gel inzit is best inspannend, net als het knipperen met je ogen als elke wimper een kilo schoon aan de haak weegt van de mascara. Ik trek een gekke bek naar mezelf en loop terug naar de inmiddels verbouwde woonkamer. Samen met mijn hond Balou neem ik plaats op de bank. De sessie kan beginnen. Na elke flits staat de visagist klaar met kam en poeder. Ik probeer mijn mooiste lach op mijn gezicht te toveren. Al na een paar minuten beginnen mijn mondhoeken te trillen. Mijn kop is maximaal opgeschilderd, alle seinen staan op mooi, maar mijn lach voelt niet echt. Mijn schoonheid is gemaakt en mijn lach ook. ‘Kijk eens naar je zus,’ zegt de fotograaf. Ik kijk. Ik zie een vrouw van wie ik zielsveel houd. En ineens voel ik iets kriebelen. Van mijn voeten, langs mijn benen, door mijn buik omhoog. Daar is ’ie, mijn echte, eigen lach. De lach die schoonheid krijgt omdat ’ie van binnenuit komt. Omdat ’ie puur is en sprankelt van mijn liefde voor het leven, voor de mensen om me heen, voor mijn zus. Deze lach komt niet uit een potje maar uit mijn diepste ik. De rest van de shoot gaat vlekkeloos.
(eerder gepubliceerd op de website van Telegraaf Vrouw)
Door Kim Moelands, oktober 2008
Eerder verschenen:
|
