Op mijn sloffen
Until I’m 6 feet under
Baby I don’t need a bed
Gonna live while I’m alive
I’ll sleep when I’m dead
Till they roll me over
And lay my bones to rest
Gonna live while I’m alive
I’ll sleep when I’m dead
I’ll sleep when I’m dead – Bon Jovi
Ik ijsbeer door de woonkamer. Weer even zitten op het puntje van de bank. Lopen,zitten, lopen. Wanneer komt ’ie nou? Dan de verlossende ring van de deurbel. Ik spurt naar de deur. Op mijn pantoffels, realiseer ik me als ik bijna struikel. Kan ik dat wel maken? Deze belangrijke eindstreep op mijn sloffen overgaan terwijl de weg ernaartoe zo ongelofelijk zwaar was? Mijn huiselijke schoeisel vindt van wel en lacht me bemoedigend toe. Geel stoffen klompen met lachende zonnebloemen op de punten.
Troostkoop die ik ooit deed in het winkeltje van het ziekenhuis toen ik weer een tegenslagje moest verwerken.
| |
Mijn huiselijke schoeisel vindt van wel en lacht me bemoedigend toe. |
Hijgend sta ik na een kort sprintje bij de voordeur. In gedachten complimenteer ik Simon de Waal voor de duizendste keer voor de briljante titel die hij verzon voor mijn boek. Ademloos doe ik de deur open en daar staat ’ie. Een koerier met het pakketje in zijn handen. Ik moet me bedwingen om het niet uit zijn handen te trekken en open te scheuren. Hij begint in het Duits tegen me aan te kletsen. Ik brabbel wat terug terwijl ik met bibberende handen een krabbel zet voor ontvangst. Met een overtuigende tjuus, sluit ik de voordeur. Ik klem het pakket tegen mijn borst en loop de kamer weer in. Ik leg het plechtig op tafel en probeer het snel doch secuur open te scheuren. Het lukt niet goed. Mijn handen trillen te veel van ongeduld. Ik ga over tot radicale actie en trek het pakket onbezonnen uit elkaar. Dan word ik stil. Daar ligt ‘ie. Door mijn spontaan tranende ogen zie ik een boek liggen. Titel: Ademloos. Auteur: Kim Moelands… Dat ben ik.
| |
Ik ben in de wolken, net als de rode ballon in de doos op de cover. |
Ik streel met mijn hand over de gladde, zachte kaft. Ik ben in de wolken, net als de rode ballon in de doos op de cover. Voorzichtig pak ik het boek uit de doos. Als een pasgeboren baby. Want zo voelt het. Ik ben moeder geworden. Het was een zware bevalling, maar ik ben alle pijn, verdriet en worstelingen op slag vergeten nu ik mijn kind eindelijk vasthoud. Nu ik het kan voelen, kan ruiken. Ik gloei van trots en alleen daarom is dit al een gedenkwaardige dag. Ik ben namelijk een mens dat niet snel trots is. Wel op anderen, die prijs ik de hemel in, maar niet op mezelf. Ik ben een perfectionist. Het kan altijd beter, mooier, foutlozer. De lat moet altijd zo hoog liggen dat ik er net niet overheen kan springen. Dat houd je scherp, is mijn devies. Het is ook vermoeiend. Altijd op je tenen lopen kost veel energie. Helemaal niet handig als je met een ziek lijf rondloopt, maar toch kan ik het niet laten. Mijn ambitie-genen zijn overontwikkeld. Mijn maatschappelijk plichtsbesef ook. Ik mag dan wel jong sterven, maar ik heb net als veel mensen van mijn leeftijd ook dromen. Ik wil meer dan alleen mijn handjes ophouden om mijn maandelijkse uitkering te vangen. Ik vind dat ik iets terug moet doen. Ik wil iets bereiken in mijn leven, nuttig bezig zijn zolang het kan. Als dan die laatste dag aanbreekt, dan kan ik in ieder geval met een tevreden gevoel mijn ogen voorgoed sluiten. I’ll sleep when I’m dead en geen dag eerder.
Elke seconde dat ik me goed genoeg voel, hijs ik mijn arbeidsongeschikte lijf dan ook achter de geraniums vandaan. Ik ben gezegend met een talent dat op mijn zieke lijf is geschreven. Het bewijs hou ik nu vast. Ik kan schrijven en sommige mensen willen mijn woorden nog lezen ook, dat realiseer ik me glimlachend als ik mijn debuut voorzichtig opensla en mijn ogen over de pagina’s Reacties op Ademloos laat gaan. Vijftien prachtige quotes van een gemêleerd gezelschap. Ik heb een boek geschreven en als ik er zelf niet meer ben zal het nog steeds bestaan. Ik kan iets nalaten aan de mensen om me heen. Ik kijk naar mijn sloffen. Ze lachen nog steeds naar me. Ik lach mee, door mijn tranen heen. Wow, ik heb een boek geschreven! Geen droom maar werkelijkheid. Misschien komt er wel een broertje of zusje voor Ademloos. Zal ik…? I’ll sleep when I’m dead!
Door Kim Moelands, 24 september 2008
Eerder verschenen:
|
