Het eerste gezicht
Ik krimp in elkaar. De vernietigende blikken blijven me raken. De hatelijke opmerkingen doen pijn. Keer op keer. Ik sta naast mijn auto. Mijn invalideparkeerkaart prijkt voor het raam en geeft mij het recht om te parkeren op een speciale plek voor minder validen. ‘Hé, die parkeerplek is voor mensen die het écht nodig hebben, asociaal wijf!’ hoor ik ergens achter me. Met gebogen hoofd loop ik hinkend weg bij mijn auto. Mijn zus die naast me staat geeft me een klap en zegt ‘Doe normaal!’ ‘Je gaat toch niet net doen alsof je mank loopt om jezelf te verantwoorden tegen die kortzichtige mensen? Die mensen oordelen over een situatie waar ze totaal geen kijk op hebben.’ Met een rood hoofd kijk ik haar aan. ‘Je hebt gelijk.’ Ik staak mijn poging tot manklopen. Lopen kost al genoeg energie en lucht zonder dat ik probeer om er nog een schepje bovenop te doen om de mensen op straat ter wille te zijn. Een op het eerste gezicht gezonde, jonge vrouw die stralend lachend haar auto op een invalideparkeerplek neerzet, past niet in het straatbeeld. Dat kan alleen maar een bedriegster zijn. Was het maar waar. Mijn pijn, benauwdheid, de dagelijkse strijd om in leven te blijven is niet zichtbaar aan de buitenkant. Enerzijds heel erg prettig om er ‘normaal’ uit te zien, maar anderzijds soms ook moeilijk. Al mijn hele leven word ik ter verantwoording geroepen, moet ik bewijzen dat ik echt heel ernstig ziek ben. Van keuringsartsen tot de mensen op straat. Ik ben gezond tot het tegendeel bewezen is. Ik loop verder weg bij mijn auto. Ik haak mijn arm door die van mijn zus. Ik voel een hoestbui opkomen. Ik doe geen moeite om hem tegen te houden. Ik loop paars aan terwijl ik leunend op mijn zus de longen uit mijn lijf hoest. Als ik even later puffend op adem sta te komen, kijk ik om me heen. Zou dit de twijfelaars over de streep hebben getrokken? Ik zucht eens diep. Komt er ooit een dag dat ik mezelf durf te zijn ongeacht wat andere mensen daarvan vinden? Bij jezelf blijven. Het klinkt zo simpel. Net als verder kijken dan je neus lang is.
(eerder gepubliceerd op de website van Telegraaf Vrouw)
Door Kim Moelands, oktober 2008
Eerder verschenen:
|
