Voor het eerst in heel mijn leven
Zie ik helder, tref ik zeker
Het lijkt of ik met andere ogen zie
En ik kan het niet geloven
Maar langzaam kom ik boven
Ik weet dat ik met andere ogen zie

Ademloos is niet alleen de toepasselijke titel van dit boek maar ook de manier waarop je het leest. Ademloos volg je de lijdensweg naar de dood van Ron, het levensmaatje van Kim. Zonder hem lijkt het leven alle aantrekkingskracht verloren te hebben. En het was al niet makkelijk, want Kim heeft dezelfde ziekte waar Ron aan sterft: Cystic Fibrosis, een rotziekte, die je letterlijk de adem beneemt, die je dagelijkse leven overheerst en waar je niet oud mee wordt.

In Ademloos vertelt Kim hoe ze vecht tegen onbegrip en onvermogen, tegen horrorfilm-broeders in het ziekenhuis en hoe ze haar geliefde uiteindelijk verliest. Tijd om te rouwen wordt haar nauwelijks gegund. Haar eigen conditie is wankel en ze ontkomt niet aan ziekenhuisopname, zuurstofslang en rolstoel, niet aan de angst en niet aan de leegte.

Ademloos is het verhaal van een grote liefde, van menselijke moed, doorzettingsvermogen en veel verdriet. Maar ook van levenslust en humor. Met deze twee ‘wapens’ gaat Kim het leven weer te lijf. Gelukkig is er Balou, die malle hond uit Bosnië, die met haar eigen trauma’s worstelt maar Kim haar onvoorwaardelijke liefde schenkt. Ook als tegenslagen het leven blijven kleuren, hebben ze oog voor dat kleine bloemetje, die vriendelijke postbode, die sexy buurman. En samen gaan ze ervoor…

Proloog
Ik heb mijn lieve schat in mijn armen. Voor de laatste keer. Zijn hartslag vertraagt, evenals zijn ademhaling. Ik voel hem wegglijden, steeds verder van mij vandaan. De tijd staat stil, de wereld is gestopt met draaien. Alles draait om hem en mij, onze liefde. Ik heb het gevoel dat ik boven een ravijn hang. Krampachtig houd ik me vast aan de rotsen, aan hem. Ik wil niet vallen, ik zal de klap niet overleven. Hij redt me altijd, zorgt dat ik veilig ben. Wie moet dat nu doen? Maar hij drijft verder weg en ik raak mijn houvast kwijt. Zijn hart tikt nog maar twintig slagen per minuut. De realiteit slaat in als een bom. Ron ligt gewoon keihard dood te gaan. Dan een laatste hartslag, een laatste zucht en hij is echt weg. Foetsie. En ik val. Dieper en dieper dat zwarte gat in. Ik weet niet wanneer de klap komt, maar ik hoop dat ie me doodmaakt. Hoe moet ik verder in mijn eentje zonder hem? Ik wil het niet, ik kan het niet. Het reddingsteam dat mij uit dit gat moet halen zal van goeden huize moeten komen. Vooralsnog blijf ik voor dood liggen. Laat me maar, ik ben kapot. Mijn hart is gebroken in duizend stukjes, lijmen lijkt me een onmogelijke opgave. Dat was het dan. Tien jaar lief en leed, plezier, goede gesprekken. Een decennium totaal geluk. Hij was mijn thuis. Nu ben ik dakloos.

Lees een fragment en tip Ademloos op www.leesditboek.nl